Raskolnikov’u anlatıyordum. Sonya, dedim, aşık oluyor ona; temiz bir kız. Öğrencilerden biri, Hıristiyan mı Hocam, dedi. Evet dedim. Hıristiyan ve temiz öyle mi!? Allah Allah, dedi inanmaz inanmaz. Dedim bir şeyler elbet ama ne fark eder ki. İki gün sonra bunlar oldu.

Bu kaçıncı kent adını kanla, utançla andığımız. İşte bir tarih daha, aklımıza kazınacak. Çekin ellerinizi üzerimden! Akıttığınız kan ellerime bulaşıyor. Yok benimle bir ilgisi, diyemiyorum. Ellerime bulaşıyor. Aklım donuyor. Anlayamıyorum. Anlayamayınca çaresizleşiyorum. Biri bana umut versin. Asla temiz bir ülkem olmayacak. Biri bana olacak desin. İnanmayacağım. Ama buna inanan birileri olduğunu düşünmek iyi gelecek. Ben lanete inanırım. İnsan ah’ına inanırım.

“Ben” demeye utanıyorum! Cümlelerim anlamsızlaşıyor. Ellerim kan içinde sanki.
...