"Bir gün Hızır ile İlyas bir sahilde buluşurlar. Hızır karadan gelir, İlyas deryadan gelir. Bunlar hiç yiyip içmeden sohbet ederler. Hızır karalara müsaade eder; topraktan bereket gelir, gökten rahmet yağar. İlyas deryalara müsaade eder; sularda bir canlılık başlar"

...


İnsan kaçkını uzun ince bir ot, günlerce gözünü ayırmadan baktığı; gün altında uyanırken, sere serpe uzanırken; solgun ay ışığında uyurken, rüyasında kıyıdan kıyıya dönerken izlediği denize âşık oldu.

Ona tek dokunandır diye güneşi alip dallarına koydu; minik sarı çiçekler açtı. İçinde tek dönendir diye yosunları aldı serdi yapraklarına; güneşe uzanan minik yeşil yapraklar açtı. Denizin her halini alip üzerinde denedi. İnce gövdesinin çelimine bakmadan koca denizin mavisini doldurdu gözlerine.

Deniz bildi bakıldığını. O da baktı. Yosunlarını inceltti, oradan oraya dönerken kendini daha çok vurdu bu otun yaşadığı kıyıya. Rüyasında en tatlı şarkıları onun adıyla söyledi. İnce köklerinin en derinini buldu kum altında sabırlı bir yürüyüşle; köklerinde inledi.

Böyle baka bakıla bir büyük aşkı büyüttüler gök altında.

İnsanlar gelip topladılar otun minik sarı çiçeklerini. Kokusuyla baş döndüren, en gelmez ilhamları getiren bir büyü aktı bu çiçeklerden.

Deniz dedi ki,

- Duydum büyünün methini. Ben de istiyorum bir damla. Bir minik çiçek versen bana?
- Ben vermem dedi çiçek, ben vermeyi bilmem. Çünkü saklamayı bilmem.Gelip alırlar.

Deniz vurdu kendini kıyıya. Ot öyle ince, deniz öyle büyüktü ki, deniz bir ince dokunuş bulamadı çiçek almaya. Sardı, ıslattı; tuz sindirdi kokusuna.

Çekildi. Terli bir uykuyla düşünde de diledi.

Sabah uyanip bir daha denedi. Ot eğildi denizin kocaman dokunuşuyla. Tuzu sindirdi kokusuna.

- Kokunu aldım, dedi deniz. Kendi kokumu kattım ona.
- Kokunu aldım, dedi çiçek. Kendi kokumu kattım ona.
- Ama bir çiçek, dedi deniz, bana bir çiçek versen.
- Öyle küçük ki çiçeklerim, saçına yakışmaz dedi çiçek.
- Öyle sarı ki çiçeklerin mavime nasıl da yakışır, dedi deniz.
- Ben vermem; gelip alırlar, dedi çiçek yine.

İnce bir dokunuş aradı deniz, k ö p ü k l ü parmaklarının ucunda. Bir su damlası olduğu günleri anımsadı; gökten yere ağdığı. Bin parçaya böldü kendini rüzgârın önünde. Kabarışıyla damla damla serpti kendini otun gövdesine. Bu kez de gücü yetmedi damlasının bir tek çiçek almaya.

Ot, en ışıklı sarısıyla çağırip dururdu.

Bu sarıdan bildi deniz… Anımsadı yerden de göğe ağdığını. Güneşe açtı kendini. Varlığı tülleşene kadar doldurdu sıcak soluklarla içini. Serin dokunuşunun altında salınan yosunlar güneş rengini alana kadar yaktı kendini. İçi tüm sarıya kesince, bir buğu oldu. Tül gibi hafif yükseldi havaya; vardı otun yanına. Soluğunu boşaltip damla damla indi otun saçlarından ayak parmaklarına. Kokusunu içine çekti, tüm sarı çiçeklerini ö p t ü tek tek. Ot, tuz dudakların altında titredi. Bir beyaz toz kapladı yapraklarını. Bir ince tuz kapladı. Öyle ö p ü ş t ü l e r otun sırtını verdiği kayanın dibinde.

Deniz, otun köklerinden toprağa döndü, topraktan maviye. O parçası dönerken bir başka parçası, ateş solukları doldurup içine, tülleşiyordu mavide.

Bu böyle devam etti. Deniz bir daha sarı çiçek istemedi. Her gün başka bir yeriyle dokundu otunun sarı çiçeklerine. Her gün başka bir yeri otunun saçlarından ayak parmaklarına aktı, toprağa döndü, topraktan da maviye. Ot, o tuz buğusunu hiç kurutmadı yapraklarında.

Dedi ki çiçek,

- Çok korktum o ince dokunuşu bulamayacaksın diye.
- Sen dedin düşümde, dedi deniz, unuttuğumu bana sen dedin.

O günden beri sevişirler o kayanın dibinde.